ldantuma apenstaartje wanadoo punt nl

Appartement is geweldig; uitzicht op de oceaan en zonsopgang. Overal rare vogels met bijbehorende geluiden zoals de Kookaburras, deze kunnen heel hard lachen. De dagen zijn kort, zon gaat op om 5.45u en onder om 18.00u. Omdat we alle dagen om 5.30u opstaan, lijken de dagen wel lang. Om terug te komen op het appartement. Het is ruim, gezellig, en van alle gemakken voorzien. Ook is er airco en hangen er ventilatoren. Dat is ook wel nodig, want het is dag en nacht rond de 28 graden en vochtig. Het ruikt hier overal alsof je in de dierentuin een botanische kas binnenstapt.

We hebben nog niet in de oceaan gezwommen vanwege de stingers. Dit zijn zeer giftige kwallen en ondanks dat sommige stranden met netten zijn afgezet, kun je hier niet op vertrouwen. Gelukkig hebben we een heerlijk zwembad waar het altijd rustig is. Inmiddels hebben we elke avond na het eten en voor het naar bed gaan een half uurtje gezwommen. Dat doen we dan onder een met stralend fonkelende sterrenhemel om 20.00u, want om 21.00u liggen we in bed.

Vandaag (26/2) is onze jetlag helemaal weg, hebben we de auto van Sjoeke opgehaald in Clifton Beach (30 km verderop wat zo'n 1.5 uur met de bus kost) en zijn we nu in Port Douglas. Tussen 10.00u en 14.00u mogen we niet in de zon, dus dat is een mooie gelegenheid dit eens bij te werken. In dit internetcafe is geen usb-aansluiting dus de foto's komen later.

Tot nu toe bevalt het ons hier uitstekend. Vooral de keus in eten en drinken is geweldig. Je kunt 14 aziatische keukens proberen in ieder dorp en ook nog typisch Aussies meat & fish. De wijnen en het bier smaken ook goed, maar de 5 liter water die je verplicht bent te drinken, lukt nog niet helemaal. Dat is best veel.

Morgen gaan we met de skyrail over het tropisch regenwoud met bijbehorende wandeling en zwemmen in een creek. Vanmiddag kunnen we op de terugweg nog even crocodiles voeden bij Hartley's Crocodile Farm. Lucien leidt ze af en Lies gooit een andere toerist als tussendoortje.

We zitten hier overigens aan de pineapple juice. Heerlijk dat verse fruit hier. Alleen jammer dat je geen fruit van de bomen kunt plukken (daarvoor moet je echt in Spanje zijn, ha, ha, ha). De mango's echter, kunnen in een onbewaakt ogenblik op je hoofd terechtkomen, zoals Liesbeth bijna op het strand ondervond. De cocosnoten zitten gelukkig nog goed vast. Wat ons nog opviel, is dat de mensen hier zeer aardig zijn. Geen plastic smile zoals in de States, maar echt geinteresseerd en behulpzaam.

We hopen jullie mailtjes te zien, en tot dan fijn winterweer gewenst ;-) No worries folks, het wordt in Nederland ook wel weer eens mooi weer.

De dag erop zijn we met de Skyrail naar Kuranda Village geweest. De skyrail was leuk, de tussenwandelingen door het regenwoud waren daarentegen tegenvallend kort. Dat was jammer. Boven op de berg bevindt zich Kuranda Village. Dit bleek afgrijselijk toeristisch te zijn, ook vanwege de aanwezigheid van 90% Japanners/Chinezen/Koreanen enz., en na 50 meter het dorp te zijn ingelopen, hebben we weer rechtsomkeert gemaakt naar de Ierse Pub die we bij aankomst al zagen. Hier hebben we natuurlijk weer héérlijk gegeten en een "pint" gedronken. Daarna maar weer terug met de skyrail naar benee. Verder hadden we een rustig dagje.

Gisteren zijn we met de auto een flinke rit gaan maken. Eerst richting het noordwesten naar het Atherton Tableland. Zo rijd je in de bossen en zo rijd je de Outback in. De tablelands zijn rijke boerenlanderijen waar van alles wordt verbouwd. We hebben heerlijk geluncht (opnieuw) aan het Lake Tinaroo waar e.e.a. ons aan de Shining van Stephen King deed denken. Gelukkig gebeurde er niets en lieten zij ons nog een mooie autoroute zien door het gebied naar de kratermeren. De zogenaamde Danbulla Rainforest Drive. Dit kon alleen met Jeep en die hebben we hier (Sjoeke, nogmaals heel erg bedankt). Dit was werkelijk een prachtige route, dwars door de jungle. Na een dik uur kwamen we in een soort Ierse glooiende landschappen terecht en zo door naar Lake Eacham waar we lekker een duik konden nemen. Het water was er fabelachtige blauw en het meer is omringd door echt regenwoud. Heel bijzonder om te zien. Via een andere route zijn we weer terug naar Holloways gegaan omdat de regenbuien ons achtervolgden.

Vandaag, de 29e, regent het al de gehele dag. Niet een lullig buitje, maar echte "tropical showers" waarin je binnen 5 seconden doorweekt bent. Toch vertrokken we vanmorgen met een redelijk klein zonnetje en dachten we dat we wel zo naar Cape Tribulation konden rijden. Dit is ongeveer 100 km naar het noorden (Far North) en een echte aanrader, volgens de kenners. Onderweg kregen we zulke buien, maar we lieten ons niet zo gauw afschrikken. Om bij de Cape te komen, moet je de Daintree River oversteken met een ferry. Je kunt hier ook Crocodile tours doen, maar die hadden we immers al gezien, en we hadden onze buik vol van de toeristen. Aan de overkant kom je in een ware jungle terecht. Zo ontzettend donker en dichtbegroeid op sommige stukken. Werkelijk verbluffend. Na een 3 kwartier rijden, strandden we op een kleine file. Na nog eens goed te hebben gekeken, bleek er een busje vast te zitten op een "floodway". Door alle regen was de weg overstroomd en stond het water al 40 cm hoog. Juist bij deze creek stond een groot bord met een warning "Beware of Crocodiles". Met pijn en moeite kon Lucien overtuigd worden niet door te rijden en ook vast komen te zitten, dan wellicht niet op de heen-, maar zeker op de terugweg. Dus wij weer rechtsomkeert en bij de Waterhole een heerlijke burger gaan eten. De eigenaar bleek uitstekend Nederlands te spreken, terwijl hij maar 10 jaar in Indonesië had gewoond. Hij zei nog dat het maar goed was dat we terug waren gekomen, omdat er 8 creeks waren en de 2 laatste het allerergst. Ook de krokodilwaarschuwing moet je erg serieus nemen.

Op de terugweg zijn we naar Mossman Gorge gereden. Een prachtig stuk natuur met natuurlijke stroomversnellingen. Bij de Croc-farm waar we eerder waren, werd gezegd dat je hier veilig kon zwemmen; onze vriend uit Indonesië zei echter goed op te passen vanwege spleten in stenen waar je met je voet in vast kan komen te zitten. Er zijn pas nog 2 toeristen daar verdronken. Gelukkig is er bij het appartement een zwembad, anders was de bikini voor niets ingepakt.

Morgen is Lies jarig. Op deze heuglijke dag worden we om 7.00u opgehaald bij het appartement om met een reef-boat naar het Outer Reef te varen om daar te gaan snorkelen. Als cadeau heeft Lucien voor dinsdagochtend om 4.00u een luchtballon met champagneontbijt besteld, en zo kunnen we de zonsopgang hier zien.

Onze volgende update is zeer waarschijnlijk vanuit Adelaide of daar in de buurt. We vertrekken hier woensdagmiddag. Tot dan zeggen we graag "No Worries".

 

Na uren in de brandende zon een uitgebreide beschrijving van de camper te hebben gekregen, vertrokken we vol goede moed richting de kust. We waren echter nog geen 5 minuten onderweg of het wolkendek trok zich samen boven onze hoofden. Prachtige donkergrijze wolken lieten die vervelende zon verdwijnen en een heerlijke "shower" viel ons ten deel. Overigens konden we de uitknop van de shower nergens vinden, dus regent het nu nog. Jippie!

Gisteravond met een goed glas wijn de kaart gepakt en onze route naar het binnenland verlegd. We dachten zo de zon achterna te kunnen reizen. Onze bestemming is nu de Grampians National Park, door velen aangeraden vanwege de ongekende wildlife en flora. Echter...... zonet keken we op het weerbericht van de Aussie KNMI en wat denk je.... het regent tot aan Sydney toe, waarbij de showers zich in Oostelijke richting bewegen. Toevallig ook onze richting. We hebben al een zonnebankkaart in Sydney besteld, dus no worries: bruin zullen we jullie op Schiphol in de armen vallen.

Straks maar ergens een paraplu en een poncho scoren en dan kunnen we er tegenaan. Die regenachtige vakanties van Rémon en Jacintha, begonnen die niet ook pas NADAT ze getrouwd waren? Of juist andersom? 

Lichtpuntje op deze donkere dag: we hebben eindelijk twee levende Skippies gezien. Eén zat aan de verkeerde kant van het hek (in de wegberm), wachtend tot -ie kon oversteken. Vele skippies hebben niet goed opgelet tijdens verkeersles en staken helaas zonder te kijken de weg over. Of hebben ze les gekregen van een Europeaan die hun leerde dat auto's aan de rechterkant rijden. Overigens staat langs de gehele weg (duizenden kms lang dus) een hek langs de weilanden en bossen. Skippies huppen net zolang tot ze een gat in het hek hebben ontdekt. Zoals ook de tweede skippie die we zagen. Deze hupte vrolijk een eindje met ons mee. Gister hebben we twee wilde struisvogels gezien (staat nu op film!).

De campings zijn hier goed verzorgd en erg schoon (tot grote opluchting van " LV"  Lies). De eigenaren zijn tot nog toe super-aardig. Het gekke is dat de douches op pigmeehoogte hangen. Een theorie van Luus is dat je dan minder lang onder de douche blijft hangen. In ons geval bukken...

We zijn nu in Naracoorte, een achtergebleven stadje dat echter wel breedband Internet heeft (way to go!).

Jullie moeten nu echt ophouden met de regendans en beginnen met de zonnegroet! Wellicht helpt dat. Toch hebben we het naar ons zin, want het is echt een heel ander land en nu zijn de landschappen ook echt heel mooi en veranderlijk. Elke keer verbazen we ons weer over hoe een savanne-achtige vlakte verandert in een salt creek (zoals Lies ze noemt) en dan weer in een groen weiland met heuvels of een enorm meer. De heuvels zijn hier erg grappig. Het landschap lijkt wel geplooid: vele kleine maar steile heuvels (golfbaan-achtig). Nu we het toch over golfbanen hebben. Ieder dorp aan de kust, hoe klein of hoe groot ook heeft een eigen golfclub. Als we de kans hebben en het weer werkt mee, gaan we ook een clinic doen.

Jullie horen nog hoe het ons vergaat in de Grampians!

Woensdagmorgen was het wat opgeklaard en zijn we de Great Ocean Road gaan rijden. Hier kwamen we tenslotte helemaal voor naar het zuiden. Er is inderdaad veel pracht en praal te zien. Eerlijk gezegd zijn we er nog een beetje beduusd van. We hebben woensdag de Bay of Martys, London Bridge en de Arch bezocht. Even voor de onwetenden onder jullie. De Great Ocean Road voert je zo'n 400 km langs de ZuidAustralische kust welke bestaat uit leisteen. Dit materiaal is redelijk zacht/broos waardoor rotsen in miljoenen jaren door zee en wind worden uitgesleten tot prachtige/bijzondere vormen. Hierdoor vormen zich grotten en later een soort bogen (Archs). Nog later verdwijnen de bogen en blijven eilandjes staan. Het mooiste voorbeeld daarvan zijn de "Twelve Apostles".  

Alleen vanuit de lucht kun je de 16 Apostles zien, want zoveel zijn er inderdaad. De foto's van ons in de heli en vanuit de heli volgen nog als we een cafe hebben gevonden waar een usb-aansluiting op de pc zit. Efkes geduld dus.Nog onder de indruk van onze heli-luchtdoop, hebben we een camping gezocht en het ons gemakkelijk gemaakt in Port Campbell. Omdat we eigenlijk "fed up" van alle toeristen zijn, hebben we twee echte Aussies opgezocht in hun caravan. Zij hebben ons in 2 uur tijd een pracht van een route voorgesteld vanuit Melbourne die ons het echte Land of Oz zal laten zien. Ook schijnt het daar mooi weer te zijn.

Donderdag de 11e zijn we vroeg opgestaan, hebben de camper ingepakt en op weg naar de resterende kust-wonderen gereisd. We begonnen bij de Loch Ard Gorge. Hier is een schip tegen de rotsen geslagen in 1879 of zoiets en er waren maar 2 overlevenden. Ook zijn we naar het Blowhole en de Thunder Cave geweest. Wat een ontzettend lawaai maakt de oceaan als hij zich op de kust laat rollen/beuken. Voor de geinteresseerden onder jullie: alles staat op film met geluid, dus kom gerust langs om het te bekijken. Heel bijzonder om dit mee te maken. Nadat we hier een uur gelopen hebben, zijn we naar de 12 Apostles gegaan. Als je er zo vlak bij bent, maakt dat een gigantische indruk op je. Vanaf dit punt kun je er zes zien, maar dat maakt het niet minder bijzonder. 

Op dit punt van de reis en onder het genot van een heerlijke Vegie-burger, hebben we besloten om nu rechtstreeks naar Melbourne te rijden en de kust de kust te laten. Vanaf Port Campbell is dat zo'n 250 km dwars door de bergen, slinger de slang, maar wel langs de kust. Een werkelijk prachtige route. Op een gegeven moment zagen we een gezin langs de kant van de weg staan met fototoestellen, camera's, verrekijkers en wijzende vingers richting bos. Wij natuurlijk boven op de rem en direct de auto aan de kant. Zaten me daar toch 3 koala's pontificaal in de toppen van de Eucalyptusbomen heen en weer te zwiepen in het oceaanbriesje. Wisten jullie dat een koala bruin/grijs is en ongeveer 2 x zo groot als Poekie???? Wij niet, we waren dan ook aangenaam verrast en vroegen ons af hoe lang dat dunne twijgje waar ze op zaten het nog volhield. We wilden ze niet storen in hun maal dus zijn we niet bij ze in de boom geklommen om een up close and personal foto te maken. Gelukkig zit er een zoomfunctie op de filmcamera, dus ook hiervan hebben we weer tastbaar bewijs. Dit stuk Great Ocean Road staat erom bekend dat er veel ongelukken gebeuren. Eerst begrepen we dat niet zo, maar toen we daar stonden en er in dat half uur ongeveer 4 auto's van de weg af raakten of op elkaar knalden, wisten we dat het door de onverstoorbaar, stoicijnse koala's komt die in de bomen over de weg hangen. Aangezien ze geen enkele moeite doen een toerist te behagen, zijn we naar een half uurtje doorgereden. Na enkele minuten zagen we een stel prachtige papegaaien vliegen en krijsen. Wij weer stoppen en foto's maken en filmen. De natuur is hier niet te beschrijven zo gevarieerd en bijzonder. Het is ook niet een klein stukje, maar eigenlijk is alles waar je door rijdt een Nationaal Park en dus 100-en, zo niet 1000-en km lang. Na een aantal hippe surfdorpen te zijn gepasseerd, kwamen we aan in Anglesea. We hadden hier iets over gelezen in de Lonely Planet, nl dat het hier stikt van de golfspelende skippies. Wij een Aussie-Native vragen of dat waar was, vertelde hij ons een "leftie te nemen bij de next roundabout" en dan de golf-course op te wandelen. Thousands will be seen there!!! Inderdaad. Met hun sticks sloegen ze de ene birdie na de andere. Nee hoor, ze lagen met tientallen in het gras te slapen, eten, uitrekken, dollen, huppen enz. Tot op 20 mtr zijn we ze genaderd. Als het bord over attacks van skippies er niet had gestaan, waren we ze gaan aaien (dat mocht van Therese, zo wist Lucien). 

Natuurlijk kon onze dag niet meer stuk. Soms komt de natuur naar je toe, maar soms kun je het ook zelf een beetje opzoeken.

De Aussie-Native van de camping had ons ook een caravan-park aangeraden vlakbij Melbourne. Hij had ons er zelfs een kaartje bijgegeven, waardoor we er zo heen konden rijden. Dit was meteen onze eerste kennismaking met de Freeway: er zijn 3 banen (per rijrichting), iedereen rijdt keurig 100 en je kunt iemand zowel rechts als links passeren. Onderweg wordt je zonder dat je het merkt op snelheid gecontroleerd. De exacte snelheid van jouw auto verschijnt dan op het viaduct. Een prachtig systeem, waarvoor je alleen cruise control voor moet hebben als je niet een zere enkel wilt hebben...

Arme Lucien. We kwamen rond 1900hrs aan in Melbourne. De camping ligt in Brooklyn en is een mindere buurt van de City. Op de camping zelf, merk je daar niets van. Heel schoon en netjes allemaal.

Vandaag, vrijdag 12/3, zijn we in Melbourne. Een heel relaxte stad. Lekker laid-back allemaal. Niemand loopt hier gestresst rond en je wordt niet omver gelopen door toeristen. Het barst hier van de barretjes en restaurants, dus vanavond laten we ons hier lekker culinair verwennen. Nu gaan we winkeltjes kijken en met een antieke tram de city-circle doen. Dit is gratis en je kunt er op- en afstappen waar en wanneer je wilt. Hartstikke leuk.

Onze route vanaf morgen, dan vertrekken we hier weer, brengt ons het binnenland in naar: Echuca waar we met een mississippi-peddleboat een tourtje over de Murray River zullen maken. Dan naar Leeton, dé vruchtenregio.Vandaar gaan we door naar Dubbo: hier zit een open range zoo. Een soort Kruger park waar alle wilde dieren loslopen en waar je georganiseerde wandelingen bij sunrise kunt doen of anders met je auto doorheen kunt rijden. Dan kunnen we, afhankelijk van de tijd en weer, kiezen om of door de Blue Mountains of door Hunter Valley naar Sydney te rijden. Zonet in de krant gelezen dat de zon zo'n 100 km van de kust wel schijnt, dus hopelijk blijft dit zo.

Tot dan de groeten! See ya guys!

 

Vanaf dat we het binnenland zijn ingegaan, hebben we alle internationale toeristen ook achter ons gelaten. Grappig is dat in sommige dorpjes de mensen erg argwanend tegenover ons staan, maar in andere dorpjes zijn ze weer heel geinteresseerd en 1 iemand riep zelfs: Welcome to Australia. Geweldig.

Zondag zijn we naar Jerilderie gereden, op weg naar Naranderra. In Jerilderie is iets heldhaftigs gebeurd in de 19e eeuw. De beroemde outlaw Ned Kelly heeft toen 3 dagen lang het stadje in zijn criminele greep gehouden en de bank beroofd en enkele politiemannen opgesloten en vermoord. Het grappige is dat we hebben gesproken met een vrijwilliger die dit gratis museumpje runt. Hij noemde zichzelf de voorzitter van de historische gemeenschap aldaar. 's Middags lag Lies bij een ander zwembad in een damesblaadje te bladeren en wat bleek: deze man, Aussie King Mike genoemd, King of the Outback, is een bloedverwant van een eerdere Engelse koning waarvan gedacht was dat deze tak was uitgestorven. Nu gaat hij volgende maand naar Engeland (hij zei ons al ook naar Europa te reizen volgende maand, maar stom als we zijn vroegen we niet door), om daar Buckingham Palace op te eisen, plus de kroon, plus rente over 500 jaar kroondomeinen. Hij heeft zelfs recht op 2 kastelen. Dit alles is hem weer duidelijk gemaakt door een Engels TV-programma die onderzoek naar de stamboom had gedaan. Het jammere is dat we geen foto met hem hebben omdat we toen nog niet wisten dat we met de toekomstige koning van Engeland stonden te chit-chatten, maar het leuke is dat Lucien een Ned Kelly "wanted" poster heeft gekregen die normaal geld kost. Dit heeft vast al met zieltjeswinnen te maken, want hij zei erbij "this is for goodwill". Toen we dit allemaal wisten, waren we alweer 150 km verderop in Narenderra. Dit was trouwens een prachtige camping waar we aan de rivier stonden en vanmorgen de zon zagen opkomen. Het enige geluid wat je daar hoorde, behalve Luciens hoesten, waren de 100-en papegaaien en kookaburras die maar zaten te krijsen en te lachen, behalve als je met je filmcamera klaarzat. Toen de zon onderging hebben we nog geprobeerd skippies te spotten, maar dit lukte niet, ze hadden kennelijk geen zin.

Echter, vanmorgen, na een prachtige zonsopgang en uitgebreid ontbijt, zijn we naar een natuurpark daar in de buurt gegaan, ook wel bekend als de Koala regeneration area op zoek naar al die prachtige knuffels. In het bos troffen we een stuk of 10 helaas wat bange skippies aan, maar natuurlijk geen enkele koala. Dit terwijl er bij de laatste telling 39 waren aangetroffen. Bah, wij weer.

Rond 1100u zijn we maar op weg naar de volgende stop gereden, 260 km verderop genaamd Forbes. Hier staat de eerste officiële bushranger geregistreerd en hij ligt er ook begraven: Ben Hall. We hebben zonet zijn domein bezocht vanwaar hij met zijn gang zijn overvallen op postkoetsen die goud vervoerden, uitdacht. Onder het hotel bleek een hele ondergrondse ruimte te zijn met de historie van de gang en kamers waarin zij allerlei kwade dingen deden. Hartstikke leuk. We hebben ontzettend veel foto's gemaakt, maar helaas heeft geen enkel dorp, als er al internet is, een usb-aansluiting, dus we zijn bang dat jullie tot aan Sydney op de foto's moeten wachten.

We gaan nu naar de pub, want het is hier hartstikke heet, heerlijk, en we hebben onze zonnebankkuur in Sydney afgebeld, want we zijn in die 3 dagen kei-bruin geworden.

Veel liefs en tot mails/schrijfs, De Dantomaatjes

 

In Dubbo zelf zijn we woensdag 17/3 naar de Western Plains Zoo geweest. Er waren mooie dieren, het was goed verzorgd, maar toch viel het wel een beetje tegen. Dat kwam met name door een koalabeertje die moederziel alleen op een balkonnetje was gezet voor de toeristen. Precies langs zijn tuintje liep ook de highway, dus het was nogal lawaaierig. Ook zat hij zo ontzettend zielig te kijken, dat we geprobeerd hebben hem mee te nemen als vriendje voor Poek en Nikkie, maar de directeur hield ons halverwege tegen. Toen hebben we maar een klacht ingediend.

In de middag zijn we naar de 3 Sisters afgereisd. Voordat we hun gingen bekijken, zijn we eerst nog naar de Honeymoon-lookout gestrompeld (in Lies' geval). Dat duurde zo'n 30 minuten omhoog, maar hier hebben we dan eindelijk "Want Engelen Bestaan Niet ..." gezongen. Dat waren jullie vergeten op onze bruiloft!!!!! En we hadden daar nog zo op gehoopt met Germaine, Esmee, Lydia en Sofie als engeltjes. Maar nee hoor ...

Daarna zijn we naar de 3 Sisters gegaan. Je kon via een hele steile trap met wel 300 treden naar de 2e Sister lopen en in haar een foto maken. Ondanks de enorme inspanning die we al gehad hadden, hebben we dit natuurlijk wel gedaan. Speciaal om jullie een leuke foto te laten zien.

Vrijdagochtend eerst de camper teruggebracht. Dit verliep prima en we kregen zelfs een lift naar het station. Als je met de trein naar de City rijdt, doe je het laatste stuk ondergronds. We wisten dan ook niet wat we zagen toen we Circular Quay naderden en uit de tunnel kwamen: de Sydney Harbour Bridge links en het Opera House rechts. Daar tussenin allemaal ferries en grote rondvaartboten en natuurlijk een heleboel mensen. Wat een indruk gaf dat. Nadat we weer wat konden zeggen, zijn we eerst gaan lunchen. Lucien had vanuit zijn stoel uitzicht op het Opera House en Lies vanuit haar stoel op de Bridge. De zon scheen, het was allemaal prachtig.

We hebben eerst eens een rondvaartcruise door de wateren van Sydney gemaakt. Dit duurde zo'n 2 uur en gaf een goed beeld van hoe groot het hier wel niet is. In Sydney wonen zo'n 8 miljoen mensen en wij vinden dat het niet te vergelijken is met enig andere stad die wij bezocht hebben, zelfs niet New York.

Zaterdags, joepie joepie, 1 maand getrouwd!!! Lang zullen we leven, lang zullen we leven, hiep hiep hoera. Lenneke en Adam hebben hun weekend voor ons opgeofferd zodat we ons geen moment hebben verveeld.

We zijn voor het eerst een dagje naar het strand geweest en we hebben heerlijk gezwommen in het turkooise water en Lucien heeft ge-boogie-board. Dit is een surfplank door de helft waarop je liggend met je bovenlijf op de golven moet meerijden. Best wel moeilijk, maar Lucien is inmiddels een doorgewinterde bush-man, dus hier draaide hij zijn hand niet voor om en na een uurtje had hij het redelijk onder de knie en deed allerlei kunstjes om de aanwezige strandgangers te vermaken. 's Avonds zijn we Sydney ingegaan en hebben heerlijk Thais gegeten in een heel trendy restaurantje. Dat was wel even wennen, want zo trendy zijn we niet.

Zondags was het wat slechter weer dus zijn we wat winkeltjes en promenades gaan bekijken in Sydney City. Lucien heeft Lies heel erg verwend bij de juwelier omdat de ballonvluchten voor haar verjaardag nergens zijn gelukt en hij haar natuurlijk altijd wil verwennen. Helemaal blij zijn we aan het eind van de middag iets echts Australisch gaan doen. We zijn naar de plaatselijke arbeidersvereniging gegaan. Dat is hier een enorm centrum waar je allerlei activiteiten kunt doen (poolen, snookeren, bingo, gokken, eten, sport kijken, auto's winnen enz.). Voor maar 15 dollar per jaar kun je aan de activiteiten gratis meedoen en het eten en drinken is echt heel goedkoop en veel.

Na 2 potjes pool en een lekker italiaans dinertje, zijn we gauw naar huis gegaan omdat Ton en Thérèse zouden bellen. Pas toen wij hen aan de lijn kregen, beseften we ons hoe ver weg we wel niet zijn en kregen we erge heimwee. Hoewel we het hier erg leuk hebben en Adam en Lenneke ons in de watten leggen, zijn we toch wel blij dat we morgen weer naar huis gaan. Dus hierbij de laatste foto's en we bellen jullie allemaal gauw, ook om te horen hoe jullie de bruiloft vonden.

 

We hopen dat jullie ons verslag net zo leuk vonden om te lezen, als wij het vonden om mee te maken en te schrijven. 

Heel veel liefs en tot gauw!!!!

 

Luus en Lies "De Dantomaatjes"